خانواده پایه اساسی اجتماع و سلول سازنده زندگی است و در وسیعترین مفهوم کلمه، خاستگاه اعضای خویش و پناهگاه آنان است. خانواده نهادی است که به اعضای خود احساس امنیت و آرامش میبخشد و طی هزاران سال پایدارترین و موثرترین وسیله حفظ ویژگیهای فرهنگی و عامل انتقال آنها به نسلهای بعدی بوده است. لذا آسیب وارد شدن به این نهاد، نه تنها زن و مرد را به شدت متاثر میگرداند، بلکه فرزندان بخصوص کودکان در این زمینه دچار مشکلات جدی میگردند.لذا با افزایش سریع طلاق در سالهای اخیر، روانشناسان و محققان به تدریج به اهمیت این واقعه پراسترس در رشد و سازگاری کودکان پی بردهاند. تحقیقات زیادی انجام شده است که نشان میدهد طلاق والدین حداقل در کوتاه مدت بر کودکان تاثیر منفی میگذارد.
بیشتر فرزندان ، به والدین خود عشق می ورزند ، اما این حالت تنها برای زمانی است که والدین در نهایت محبت و مهربانی با آنها رفتار کنند. در صورتی که نیازهای آنها تأمین نشود ، حس دوری از والدین در آنها شکوفا می شود. همواره پدر و مادر فرزند خود را دوست دارند و این عشق ذاتی است زیرا که آنها را به دنیا آورده اند ، ولی این به تنهایی برای فرزندان کافی نیست
